 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Wzorzec rasy
Polecamy również artykuł o psiej genetyce:Genetyka Hiszpańskich Psów Dowodnych
Wzorzec nr 336 - Hiszpański Pies Dowodny Inne nazwy: Spanish Water Dog, Perro de Agua Espanol, Turco Andaluz, Turkish Dog Data opublikowania obowiązującego wzorca rasy: 3.09.1999r.
| Pierwotne zastosowanie: | Pomocnik rybaków , pies myśliwski i pasterski. |
| Klasyfikacja FCI: | VIII grupa FCI - Aportery, płochacze, psy dowodne Sekcja 3 - psy dowodne; bez prób pracy |
| Krótki zarys historyczny: | Pies ten występował na Półwyspie Iberyjskim już w starożytności. Rasa pochodzi od psa o nazwie Barbet. Hiszpański Pies Wodny najliczniej występuje w Andaluzji, gdzie wykorzystywany jest w pasterstwie i gdzie przez stulecia znany był pod nazwą psa tureckiego. Dzięki swoim cechom, zwłaszcza jakości włosa, jest odporny zarówno na klimat wilgotny, jak i suchy, znakomicie sprawdza się w regionach bagiennych, co czyni z niego świetnego psa pasterskiego, jak również towarzysza rybaków i myśliwych polujących na ptactwo. |
| Wygląd ogólny: | Pies wiejski o harmonijnej budowie, dość wydłużonym kształcie, atrakcyjnym wyglądzie, dobrze rozwinięte umięśnienie, wskutek regularnego wysiłku. Należy do psów średniego wzrostu. Atletyczna budowa ciała, profil prostolinijny. Posiada dobrze rozwinięte narządy zmysłu, wzroku i węchu. Długogłowy. |
| Temperament: | Jest to pies wesoły, pilny, wierny, chętny do nauki i łatwy w szkoleniu, bardzo pojętny, zrównoważony, potrafiący dostosować się do nowych sytuacji, warunków. |
| Wielkość: | Psy: 44-50cm (dopuszczalne odchylenie: +/- 2cm) waga: 18-22 kg Suki:40-46cm (dopuszczalne odchylenie +/- 2cm) waga: 14-18kg Stosunek długości tułowia do wzrostu w kłębie: 9:8 Głębokość klatki piersiowej do wzrostu w kłębie: 4:8 Długość kufy do długości mózgoczaszki: 2:3 |
| Długość życia: | 10-14 lat |
| Umaszczenie: |
Jednolite:
|
| Szata: | Zawsze kręcona (szczenięta także rodzą się z kędzierzawym włosem) o wełnistej strukturze. Sierść długa tworzy sznurki , natomiast przycięta ? kędziorki. Strzygąc psa należy pozostawić sierść równej długości na całym ciele. Zalecana długość włosa na wystawy: 12cm , a minimalna : 3cm. |
| Skóra: | Miękka, gładka i dobrze przylegająca do ciała. Może mieć pigment brązowy lub czarny lub być pozbawiona pigmentu zgodnie z umaszczeniem. To samo dotyczy błon śluzowych. |
| Głowa: | Mocna, dumnie i elegancko noszona. |
| Mózgoczaszka: | Płaska. Linie kufy i mózgoczaszki są równoległe. |
| Stop: | Łagodnie zaznaczony. |
| Nos: | W kolorze szaty lub nieco ciemniejszy. |
| Fafle: | Przylegające, kąt wargowy dobrze zaznaczony. |
| Uzębienie: | Dobrze wykształcone, białe zęby. |
| Oczy: | Nieco skośne, wyraziste, o barwie orzechowej; brązowej, harmonizujące z umaszczeniem. |
| Uszy: | Obwisłe, osadzone na średniej wysokości, trójkątne. |
| Tułów: |
|
| Ogon: | Osadzony na średniej wysokości. Może być skopiowany na wys. od drugiego do czwartego kręgu ogonowego. Niektóre osobniki rodzą się z naturalnie skróconym ogonem (brachyuria). |
| Kończyny przednie: |
Silne, pionowe. Łopatki dobrze umięśnione, skośne. Ramiona są mocne; przedramiona położone blisko klatki piersiowej, równoległe. Nadgarstki, śródręcza: proste, krótkie. |
| Łapy: | Zaokrąglone, palce zwarte, pazury dowolnego koloru, opuszki mocne i wytrzymałe. |
| Kończyny tylne: |
Idealnie pionowe, kątowanie umiarkowane. Uda długie, silne, dobrze umięśnione. |
| Podudzia: | Dobrze rozwinięte. |
| Śródstopia: | Krótkie, suche, prostopadłe do podłoża. |
| Wady: | Każde odstępstwo od powyższego wzorca jest uważane za wadę i oceniane w zależności od jego stopnia. Za błędy uważa się:
|
| Wady dyskwalifikujące: |
|
Geneza powstania rasy:
Hiszpański Psy Dowodne są stosunkowo młodą rasą - niedawno uznaną przez FCI; jednakże w rzeczywistości ich historia sięga nawet kilkuset lat wstecz. Wzmianki o nich pojawiły się już w X wieku. Istnieje wiele teorii na temat powstania rasy, ale nie znane jest dokładne pochodzenie (nad którym zastanawiało się już wielu ekspertów). Jedna z nich sugeruje, że przodkiem Hiszpańskich Psów Dowodnych był pies o "wełnianej sierści"(przyp.tłum.) pochodzący z północnej Afryki. Inna zakłada, że początków rasy należy doszukiwać się na Węgrzech, ze względu na podobieństwo (zwłaszcza szaty) do węgierskiego Puli, który jednak swoje korzenie ma w Azji. Kolejnym przypuszczeniem jest, że przodkiem tej rasy był (jak większości psów dowodnych w Europie) Canis Familiars Palustris. Następna teoria głosi, że Hiszpańskie Psy Dowodne to ta sama rasa co wspomniany w X wieku Perro Turco. Jednak najbardziej popularnym poglądem jest, iż Tureccy kupcy zabrali ze sobą psa tej rasy razem ze stadem owiec na południe Półwyspu Iberyjskiego podążając wzdłuż Morza Śródziemnego (stąd nazwa "Psa Tureckiego").Rasa funkcjonowała pod wieloma nazwami np. Perro Turco, Perro de agua, Laneto, Rizado, Churro, Perro Patero, Perro de Lanas, Cordelero, Chos, Chorri, Merlucero.
Najprawdopodobniej Hiszpańskie Psy Dowodne wywodzą się od Barbetów Francuskich, Spanieli, Pudli, Portugalskich Psów Wodnych oraz są przodkami Irlandzkich Spanieli Dowodnych. W późniejszych latach rasa ta była trzymana w izolacji na terenach wiejskich, zaczęto prowadzić selekcję. Rozwijała się ona w trzech różnych obszarach Hiszpanii, dlatego dziś istnieją trzy linie Hiszpańskich Psów Dowodnych, niekiedy znacznie odmiennych.
Linia Sierra:
Pies tej linii jest nieco wyższy niż psy z północnej Hiszpanii, bardzo potężny, solidny, najwyższe psy mogą mieć po 54 cm wysokości w kłębie. Zebra są bardziej okrągłe. Posiada wielowarstwową , wełnistą sierść. Zazwyczaj o umaszczeniu czarnym lub ciemnobrązowym. Pochodzi z południowej Hiszpanii.Linia Marismeno:
Pochodzi z terenów bagiennych , zwanych właśnie Marismeno. Pies tego typu posiada przepiękne loki. Zwykle takie szczenięta rodzą się o umaszczeniu ciemnobrązowym. Hiszpański Psy Dowodne kontynuujące tę linię są mniejsze (do 48cm) i dłuższe od psów z linii ,,Sierra? . W przeszłości najczęściej wykorzystywane przez myśliwych. Pochodzą z regionów takich jak: Huelva, Sevilla oraz Narodowy Park ,,Dońana?.Linia Północna (North):
Całkiem wodne psy z północnej Hiszpanii. Zdecydowana większość to pomocnicy rybaków. Pies ten ma dobrą strukturę, bardziej płaskie żebra. Maść zazwyczaj piaskowa lub bi-colour (brązowo-biała, czarno-biała), sierść wełnista i gęsta, z mniejszą ilością loków. Z natury trochę podejrzliwy do ludzi z powodu jego niezależnej pracy, działalności.Niestety coraz rzadziej hodowcy zwracają uwagę na linie genetyczne swoich psów, co w zdecydowanej większości doprowadziło do ,,wymieszania się? poszczególnych typów SWD.
Hiszpańskie Psy Dowodne wykorzystywano do różnorodnych zadań. Na przykład:
- pomoc przy wypasaniu owiec, kóz , bydła (głównie w swojej ojczyźnie)
- aportowanie strzelonych kaczek
- wyławianie sprzętu rybackiego
- przynoszenie ryb, które wypadły z sieci
- Dzisiaj szkolone są w kierunku wykrywania bomb lub narkotyków, a niekiedy także ratownictwa wodnego.
Dzisiaj liczba tych psów na świecie nie jest znana. Do niedawna jeszcze praktycznie niespotykana poza granicami Hiszpanii, teraz staje się wręcz modna, a wspaniały charakter i wszechstronność rasy sprawia, że powoli podbija ona cały świat;) Największa populacja SWD występuje oczywiście w Hiszpanii. Finlandia może być pod tym względem na drugim miejscu (ok.1500 sztuk). Natomiast ilość SWD w USA i Kanadzie szacowana jest na ok. 500. Hiszpańskie Psy Dowodne możemy znaleźć również w Norwegii, Szwecji, Anglii, Belgii, Holandii, Niemczech, Czechach, Australii, Nowej Zelandii... W Polsce popularność Hiszpańskich Psów Dowodnych rośnie z roku na rok. Obecnie najwięcej przedstawicieli tej rasy znajduje się w hodowli Diamentowy Blask.
Ciekawostki:
- Hiszpańskie Psy Dowodne po raz pierwszy były wystawione na międzynarodowej wystawie psów rasowych w Madrycie (19.05.1985) , zgłoszono 42 psy z południowej Hiszpanii i 5 z północnej.
- W górach południowej Andaluzji SWD (Spanish Water Dogs) nadal można spotkać w roli użytkowej (od ok.1000 lat)
- Pierwsza Monografika Hiszpańskich Psów Dowodnych miała miejsce w Ubrique, w której udział wzięło 27 psów. Tytuł najpiękniejszego psa wystawy przypadł dla brązowego psa imieniem "Marquez Chocolat".
- Od nadmorskiego rejonu Cantabria pochodzi nazwa "pies wodny", gdzie SWD wciąż są pomocnikami rybaków.
- W przeszłości zwracano uwagę na umaszczenie psa głównie ze względów użytkowych i tak na przykład rybacy posiadali zwykle jasne psy (białe, beżowe, beżowo-białe), dobrze widoczne w wodzie. Farmerzy z kolei preferowali ciemne umaszczenie (czarne, brązowe) łatwiejsze do zobaczenia na polu.
